" ความรักเป็นสิ่งที่ดีงาม ไม่สำคัญว่าจะรักแบบไหนก็ตาม ขึ้นชื่อว่ารักก็ดีทั้งนั้น

ความรักหากเก็บไว้ไม่บอกกับคนที่คุณรักแล้วเขาจะรู้ได้ยังไงล่ะ จงไปบอกซะ!! "

เอาความรักตั้ง แล้วหารด้วยความไม่เข้าใจ
และนำความห่วงใย มาลบความคิดถึง
ก่อนจะนำความหวาน มาหารความซาบซึ้ง
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงเป็นหนึ่งหน่วยของความทรงจำ
เอาความชอบ บวกความใส่ใจ
แล้วเอาความห่วงใย บวกความคิดถึง
สุดท้ายให้เอาความอบอุ่น คูณความซาบซึ้ง
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงเป็นหนึ่งหน่วยของความรัก..




การทำให้คนอื่นรัก ยากกว่าการทำให้เกลียดมากนัก
กว่าจะเป็นที่รักของใครได้ต้องใช้เวลานาน



ความรักมันต้องอาศัยการซึมลึก ไม่เหมือนความเกลียดที่ทำง่ายแต่ซึมนาน เราดีใจที่รู้ว่ามีคนรักเรามากมายรอบๆตัว

มันเป็นภูมิต้านทานความท้อแท้ที่ดีสำหรับเรา

เป็นเกราะคุ้มภัยให้เราอุ่นใจเสมอ ลองดูสิ..

ทำให้คนรอบข้างมีความสุขเวลาที่มีเรา

ถ้าเธอทำได้เขายิ้มได้..ทำให้เขาคิดถึง.


ทำให้เขาผูกพัน..เธอก็จะรู้ว่า..นี่คือกำลังใจที่ดีที่สุดที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย ทำให้เรารักตัวเอง

และทำให้เรารู้ว่า..ลมหายใจของเรายังมีความหมายสำหรับใคร ...อีกหลายคน... "


ถ้าเธอได้รับของขวัญจากใครสักคน ที่เธอจะรู้จัก หรือไม่รู้จัก

บางทีอาจเป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีค่าอะไรเลย

เจ็บหนักกับชีวิตมากเท่าใด เราก็เข้าใจอะไร ๆ มากขึ้นเท่านั้น จากที่เคยวิ่งเร็ว ... ล้มง่าย
ก็กลายเป็นเดินช้า ... แต่หนักแน่น บางคนล้ม ... และลุกขึ้นนับหนึ่งใหม่ ในเวลาอันสั้น ...
ขณะที่บางคน ... ล้มลง ... ยาวนาน เจ็บหนักเพื่อเข้าใจในอะไรบางอย่าง ...
หลายครั้ง ... ที่ใครบางคนอยากจะร้องไห้ แต่ไม่บ่อยครั้ง ...
ที่ชีวิตจะอนุญาตให้คุณได้ฟูมฟาย ...
เนี่ยะคือความจริงของชีวิต..ว่าปะ...