30 พ.ย. 2548
ถึงพี่หนุ่ม
เธอจ๋าฉันยังจำได้ดีที่เราสัญญากันไว้
แม้เราอยู่ไกลกัน...แต่เราได้มาพบเจอ
ได้รู้จัก...เมื่อนานวัน...เราสนิทกัน
เธอบอกเธอรู้สึกดีที่มีฉัน..
...และถามฉันว่ารู้สึกยังไงกับเธอ...
ฉันบอกฉันชอบเธอ...ชอบที่เธอกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง
(แม้ใครจะมองอย่างไร...เธอคิดว่ากูไม่สนอ่ะ)
ในอย่างที่ฉันไม่มี...
เมื่อเธอไม่มีใคร...เธอมีปัญหา
เธอบอก...เธออยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆ
เธออยากให้ฉันคอยปลอบใจ
เธอบอกเธออยาก..กอดฉัน..ในยามนี้
เธอบอกฉันจะทำให้เธอหาย
ฉันบอกเธอว่า งั้นเราคบกันได้ไหม
เธอบอกยังก่อน...เธอกลัว..
.ระยะทาง...ความห่าง...ระหว่างเรา
ฉันบอกเราก็โทรคุยกันได้หนิ
เธอบอกเธอกลัวใจเรา...เธอกลัว..
กลัวฉันจะพูดจะบอกเธอเพียงแค่ปาก
....แล้วลืมให้หัวใจกับเธอ....
เธอคอยส่งเพลงมาทำลายกำแพงใจ
และระยะทางระหว่างเรา....
สุดท้ายเธอส่งเพลง คนที่คิดถึง
ของชลาทิศ...มาให้ฉัน..
(และถามว่าชอบไหมและบอกว่าอย่าลืมสัญญานะ )
โอ้เธอ..รู้บ้างไหม..เธอทำใจฉันสั่น...
และหวั่นไหว...เธออาจรู้ใจฉัน..อาจไม่แน่นอน
เธอส่งเพลงมากรีดใจ ฉันให้เป็นแผล ทุกครั้งไป
ฉันอยากบอกว่าแผลใจ..และสัญญาที่เรามีให้กัน
ฉันจะไม่ลืม...ขอเพียงเธออย่าลืมก็แล้วกัน
ฉันเองก็อยากบอกว่าฉันกลัว..กลัวว่า..เมื่อถึง
วันนั้น...เมื่อฉันทวงถามสัญญา..จากเธอ
ฉันกลัว...ฉันอาจคิดไปเองเพียงฝ่ายเดียว
ฉันกลัว...กลัวเหลือเกินกับคำปฏิเสธ
ที่เธออาจ...เอ่ยกล่าว
ว่าแค่รู้สึกดีด้วย ที่ผ่านมามันไม่มีอะไร
กลัวว่าแท้จริงแล้ว..ฉันแค่ฝัน...แค่เฟ้อไปคนเดียว
